Vlieght soete mugge, vlieght met uwe snelle Vlercken
Na Amarillis heen, en siet wat dat sy maeckt,
Gaet in haer Ledekant, en wilt daer vlijtigh mercken
Wat dat mijn Engel doet, en of sy slaept of waeckt.
Ick weet wel dat sy slaept, sy heeft geen vreemde lusten
Sy is tot noch toe niet bekommert met de Min,
Sy kan wanneer sy wil den heelen nacht door rusten,
En setten wel genoeght haer hertjen ende sin.
Nu snelle Bood’ vlieght heen, ‘ksal u geluckig maken
Kust haer dan eens voor my, o! recht geluckig Dier,
’tis u geooreloft haer Lippen aen te raken,
En ick wens maer dit loon voor al mijn droevigh vier.
Maer siet wel toe dat ghy haer niet en komt te steecke,
Dat ghy gheen oorsaack sijt van mijn Godinnes pijn,
O! dat u scherpe strael haer soete rust niet breecke,
Want soo ghy dat begint, het sal u schaed’lick zijn.
Maer inde plaets van dat begint u geestig snorren,
Vliegt safjes om haer heen, en maect een soet geluyd
Dit sal mijn Amaril wel tot ontwaecken porren,
En jagen soo de slaep haer lieve ooghjes uyt.
Nu als sy wacker is, soo seght haer dese woorden:
Hoe legdy soo gerust? O! wreed’ o! Amaril
Helpt, Thyrsis is in nood, of wilt ghy hem vermoorden?
Hy is sijn leven moe, en sterft om uwent wil,
Indien ghy door dat woord haer sieltjen kont bewegen
Dat mijn getrouwicheyd noch niet en heeft gedaen,
wat sal ick voor u doen, O! oorsaeck van mijn segen,
Ick gae ten Boswaert in en sal een Leeu verslaen.
De min die my geleydt, sal my hem helpen vangen,
En ick sal dan terstont, tot uwe eer alleen,
Sijn Klaeuwen ende Huyd’ e Muyl om hoogh gaen hangen,
En rechten voor u op onsterflijcke Tropheen.
Uit: Minne-vlam brandende in het hert van Thyrsis, Frans le Bleu, 1642.
En als toegift nog een oude mug (uit 1912!):
Mijn sieltje is bewogen …