Ooit heb ik me groen en geel geërgerd aan een studiegenoot met een ‘Mondriaanhorloge.’ Net toen ik respect begon te krijgen voor Mondriaan, liep hij daar rond met stukjes uit de context geslagen rood-blauw-geel om zijn pols. ‘Kijk eens hoe artistiek ik ben.’ Inmiddels heb ik me min of meer neergelegd bij verplakte Vermeers, uitsneden van Klimt op het toilet en zelfportretten van Rembrandt op fietsen. Tegenwoordig eet ik Mondriaan zelfs op.
In Pac Mondriaan is de Broadway Boogie Woogie in gevaar: Pacman is hongerig en eet alle kleurtjes op. De spookjes moeten het miljoenen kostende doek beschermen. Gnagnagna! Iconoclasme! Speel met geluid aan!
“Computer games don’t affect kids. I mean if Pac-Man affected us as kids, we’d all be running around in darkened rooms munching pills and listening to repetitive music.”
Noit gedacht dat het aan pacman lag!
Hoe was Bauhaus?